δαιμονιοῦχος αἰτία Save Bailly 2024 δαιμονιοῦχος αἰτία (ἡ) accusation d’être possédé du mauvais esprit, Procl. Plat. Parm. p. 513 Stallb. Étym. δαιμόνιον, ἔχω.